sábado, 21 de marzo de 2009

Te busco, no te encuentro

Por mucho que pensemos en encontrarnos, por mucho que digamos al aire palabras inaudibles que nunca llegaremos a escuchar, por mucho que nos abracemos sin tocarnos, a pesar de las intensas miradas que nunca se cruzan , a pesar de que todo esto lo hagamos hasta cubrir nuestro cuerpo y alma por completo ,nunca estaremos juntos, nunca nos uniremos.
El tocarnos el uno al otro andando por la senda dados de la mano solo produce dolor, las palabras sinceras no las encontraremos porque no se encuentran en el mundo real sino en el nuestro y nuestros mundos nunca se encontraran ya que la distancia es infinita.
Compartimos la soledad en cada uno de los encuentros que nunca ocurrirán, y no soñaremos más, y tampoco podremos huir a un lugar cálido que nos acoja en el cruel alba.
No nos encontraremos nunca , ni nos conoceremos a pesar de que ya nos conocemos de sobra, pero en el ahogado silencio podremos hayar esas palabras , las reales, las de nuestros mundos , para así herirnos el uno al otro profunda y tiernamente.

Buscamos el camino que algún día nos llegue a encontrar a pesar de que sabemos que estamos lejos, a pesar de que no nos reconoceremos.

jueves, 12 de marzo de 2009

COMENTARIO DE MIERDÚSCULO


Hoy me he levantado y no he desayunado ni café solo, ni café con dos cucharadas ni pequeñas ni grandes de azúcar, ni café con leche, ni con chocolate, ni con canela... básicamente porque no desayuno y tampoco pongo en mi blog lo que he desayunado ni cómo o dónde lo he hecho porque eso ya está muy visto y usado para dar ese toque mundanal.

Lo que sí he hecho al levantarme es pensar (qué novedad) en esos malditos libros de Stephenie Meyer. Lo siento si alguien se ofende pero esto sólo es una opinión.

Odio esa estúpida representación típica de " LA CRISIS DE LOS ADOLESCENTES", así mismito, con mayúsculas. ¡Por amor de "el innombrable" ! Estaban todos hormonados y la autora igualmente.

Y Edward, el imponente, sensual y guapísimo vampiro. ¿Es que acaso Meyer no vió que era anormalmente fantástico? Se me hacía terrible el imaginarme que algo de lo que ahí había podía ser real. Si es que no paraba de repetirse con lo del maravilloso Edward con su fuerte cuerpo de estatua de granito. Y a ver, ¿de verdad creéis que el típico modelo de príncipe malo/peligroso que te trata con delicadeza, de modo sobreprotector y como a una princesa va a gustaros? Yo creo que no, pero bueno, puedo estar equivocada. Aun así creo que esta imagen de chico malo y peligroso se está degradando. Y en la escenita de lo del coche, con lo típico de sexy, elegante, guapo, sensual y asquerosamente perfecto.

¿Y lo de entrar por la noche a la habitación de Bella para ver cómo dormía? Eso NO es romántico. Eso tiene nombre y es ACOSADOR. ¿Y sabéis lo que los acosadores acaban haciendo? Pues matarte, porque están mal de la cabeza. Así que eso no es romántico, es jodidamente siniestro.

¿Y su relación? Si es que se le puede llamar así. ¿Quién es capaz de abandonar a sus amigos, a su familia, sus ambiciones y a su hogar por haberse "enamorado" de un acosador? Me da que la pobre perdió su personalidad por el camino... Y me he dado cuenta de que, aparte de leer libros, no tiene ni hobbies ni se interesa por nada menos por su obsesión con Edward. Según la teoría, las dos partes de la pareja se complementan mutuamente y aportan algo a cada uno pero yo esto no lo veo por ningún lado.

Y tampoco veo la inteligencia de Bella. Lo único que he podido sacar de ella es que es como un copo de nieve muy especial y que todo el mundo gira a su alrededor.

También está su relación basada en el abuso. Todo envidia, falta de intimidad, promesas rotas y un montón de comportamiento controlador. Cuando a Edward le entraba ese pánico porque Bella se fuera con Jacob, la fuerza a que se quede con él. ¿¡Qué clase de relación es esa?! Es como si supiera que todo lo que la mantiene unida a él es su aspecto.
Mmmm ¡huelo a INSEGURIDAD!

Buf, y la hija con nombre de QUESO o de TRES SEMMÉ. Joder, si se iba comiendo a la madre desde las entrañas. Y además que, al final, se enamora de la-especie-de-ex-novio. ¡Esto es PEDO-BESTIALIDAD!

Y lo mejor de todo: ¿cómo narices no os dan ganas de pegar a Meyer que se inventa VAMPIROS BRILLANTES? Les ha quitado a los vampiros lo único que los hacía creíbles :¡que morían a la luz del sol! Con la de hemofílicos y fetichistas de sangre que hay. Además hay un montón de criaturas folclóricas que beben sangre.
Vampiros brillantes... debe de ser broma. Dejad de pensar que eso es sexy. NO lo es. ES TRISTE. PATÉTICO. DEGRADANTE.

martes, 3 de marzo de 2009

Chorradas

1.- Nunca dejes de pensar. Es importante. Si alguien te dice " Deberías dejar de pensar tanto", llámales ignorantes en tu interior y sigue pensando más profundamente. Es esa mentalidad la que crea la estupidez, no dejes que se atrofie. Cuestiónalo todo.

2.- Quédate mirando al vacío con la mente en blanco y no te enfades contigo mism@ por ello. Si tienes algún problema con esto simplemente piensa que estás soñando despiert@.

3.- Todo el mundo es hipócrita, sin excepciones.

4.-Todos sois originales porque cada experiencia en la vida es única e interesante. Cada vez que te levantas o haces la cosa más minúscula durante el día es cuando eres más tu mismo que lo que cualquier otro haya sido.

5.- Olvídate de las prisas. Abraza el sonido del silencio.

6.-No te veas reducido por alguna religión. La gente siempre está cambiando. Las mentes crecen y evolucionan. La religión no tiene ley así que siéntete libre de mezclarte y unirte. Crea la tuya.

7.-Hablarse a uno mismo es sano. ¿Hay acaso alguien con quien tengas más cosas en común?

8.- No hay tiempo. El cielo nunca oscurece o se ilumina. Los días y los años no existen. Sólo está tu vida. Naces hoy temprano y la muerte se predice más tarde.

9.-Todo está y estará en una fase transaccional. Mirad afuera y sabed que todo será reemplazado de alguna manera. Esta existencia es temporal.

10.- Siempre triunfarás en el esfuerzo.

11.- Pregunta a un niño si buscas consejo. Tal vez no sepan mucho, pero saben lo que es importante.

12.- Prueba que estás viv@. Chilla en medio de un momento de silencio, haz puenting, ponte a correr, yo que sé , pero recuerda al mundo que todavía estás ahí. Y, por cierto, todos somos nuestro mundo.

13.-No te tomes nada muy en serio, mucho menos esto.

lunes, 2 de marzo de 2009

AISURU " kimi o ai shiteru"


Recuerdo el momento en el que llegó. No sentía mariposas en el estómago ni me creaba conflictos para confesárselo o acercarme. Para mi, el llamado "amor" no es un poema de Espronceda o un soneto de Shakespeare. Nunca he hablado o he sentido que le pertenezco, o que le esté dando una parte de mi corazón y mi alma.


"Yo miro al amor, silenciosa, y el me devuelve la mirada, observándonos como dos soldados en una guerra. Su mirada es extraña, impenetrable y nunca sé si lo que dirá será algo cínico o molesto. También hay algo oscuro y hueco en sus ojos, incluso violento.Pero si le preguntase simplemente me respondería que me estoy imaginando cosas."


Me sentí perdida y dudosa al darme cuenta de lo mucho que me importa sin razón alguna. El "amor" es mi asfixia, es complicado y simple.


"El amor no debe ser domado. Debe permanecer salvaje y fluido."


El amor con él es mejor evanescente y vacuo, pero también debo atesorarlo.


"No digas nada", es lo que me dice.

"Tiemblo con el tono de su voz, preguntándome si mi expresión me ha dejado al descubierto. El amor es algo que no quiero admitir en alto. Soy demasiado inestable, mi vida es muy inconsistente y no soy lo suficientemente madura. No siempre es algo que te pueda curar; en varias ocasiones es una vaga ilusión de un sentimiento creado por las personas el cual es, en realidad falso. Es por ese motivo que siempre acaba doliendo, porque esa fantasía, esa ilusión, ese sueño es como el vapor: partículas reales que acaban desvaneciéndose en el aire siendo inexistentes a nuestros ojos.

Entonces mienten diciendo que no es mentira, que es cierto.

Él responde mientras se aleja vacilante que, entonces, huirás."


A veces, admitir que "amas" es demasiado peligroso y decir a alguien que huya es la mejor forma de informarle de que es apreciado. A veces el "amor" es destructivo y declararlo en alto es otra manera de herir a alguien. En el mundo en el cual él y yo vivimos " te quiero" es otra manera de morir.

NIRE "IZENA"


Nire izena Arnasgabe da,
zuk kendu baitzenidan.
Nire izena Oroimengabe da,
etorkizuna mingarriegia baita
eta oroimenak joan dira jada
beldurra bakarrik iraunaraziz.
Azalgabe esaten didate
nire barruan dagoena argi ikusten delako
eta mazkorrik gogorrena kendu didatelako.
Eta Ametsgabe naiz
zu baitzinen nire ametsa.
Izengabe deitu didate
nor naizen ez baitakit,
ez baitaukat ezer izateko.
Gerragabea naiz
gehiago ez baitut borrokatuko,
jada irabazi nauzu maiz.
Amaigabe deitu ,
zure ondoan betirako izango bainauzu.

Baina nire lehen izena,
guztietatik garrantzitsuena,
Maitasungabe da,
zure agurra entzun izanak
eragindako ondorioa.

domingo, 15 de febrero de 2009

HUMAN NATURE "WAR"

Gure gizatasuna hain da zentzugabea,
hain da krudela...

Zerutik behera erortzen dira
sastakai zorrotzak,
eta guk leloek bezala
"euri" deitu genituen.

Su kartsuek gure begiak
kiskali dituzte bortizki.
Hain gara ergelak
ezen "argi" izendatu genituen.

Eta guda maite dugu
gure gizatasunean baitago.
Eta arin isurtzen dugu
gorrotatutako zekenkeria.

Airea gugandik ihesi doa
hasperen eginez.
Logika harekin joan da
musu batez adio esanez.
Airea kendu, eta hala ere
bizirik gaudela sentitzen dugu.
Oxigenoa joan, eta dena den,
arnasten dugula jakin badakigu.

Eta gudari berriro jaramon eginez
honen ezbeharrez gozatzen dugu.
Irtenbide bakarra dela pentsatuz
behin eta berriz gara eraile.

Gure gizatasuna hain da kaskarra,
hain da lazgarria...

lunes, 2 de febrero de 2009

Mi búho

Qué fácil es entenderlo todo cuando te superas. Qué fácil se me está haciendo vivir ahora ; pero sólo ahora porque puede que mañana todo vuelva a confundirse otra vez.
La nueva lección que a convertido en suya mi cuerpo y mi mente es que nada de lo que me pase , ya sea lo que haya ocurrido hasta ahora o peor , va a enmudecerme ni a asustarme de nuevo.
Ya me da igual que se sepa lo que en mi vida haya ocurrido. Tampoco es para tanto. A nadie le tiene por qué afectar.
No me arrepiento de nada , no aborrezco nada de lo que me haya ocurrido, a pesar de que sí que hayan dejado alguna que otra huella aparentemente negativa en mi.

No , no siento absolutamente nada por lo que haya ocurrido. Eso es lo que ahora mismo no entiendo del todo y no sé si es positivo o negativo , el no sentir nada.

Antes , lo que me ha estado ocurriendo despertaba en mi olas de sentimientos tanto buenos como malos. No lo entiendo del todo pero , ahora , lo único que veo en mi vida son oportunidades de aprender a comprender las cosas: el modo de actuar de las personas , los sentimientos que las rodean ,tanto lo imperceptibles como los perceptibles , mi camino , mi decisión , los análisis que habían quedado incompletos y a medio empezar...

Todas mis dudas han sido barridas por el viento de la conciencia que llegó sin previo aviso.

Me pregunto qué otros sucesos me tendrán que ocurrir para saber más. ¿ Contraer alguna enfermedad mortal? ¿ Estar a punto de morirme de hambre? ¿ Vivir en medio de una guerra? ¿ Sobrevivir a un secuestro?...
Me da la impresión de que cuanto más sé, más pierdo la cordura . Cuantas más cosas se van aclarando , menos se parece mi mentalidad a la que hoy en día llaman decencia o ética o de alguna otra manera.

Voy aceptando lo que voy viendo , lo voy asimilando y clasificando según mi punto de vista en los montones de lo correcto y lo incorrecto.

Tal vez deba hacer una lista...


Hola Búho. ¿ Qué tal el día? A mi muy bien , estoy viva.